چهار ساله بودم که خواهره اعلام کرد قصد دارد به دنیا بیاید. اغلب خواهرهای دنیا همینطوریند. چشم این را ندارند که ببینند یک بابا تمام دفتر فنریهای دنیا را فقط برای یک نفر بخرد. دقیقا صبح یک روز پاییزی به زور خودش را جا کرد توی زندگی ما. من خواب بودم، بیدار که شدم دیدم مامانه نیست. من ازینکه بیدار شوم و ببینم مامانه کنارم نیست متنفرم. (هنوز هم همینطوریم!) باید یک نفر حتما کنار آدم باشد که مدام گوشزد کند: "صورتت را بشور. موهایت را شانه کن. صبحانه بخور. اتاقت را تمیز کن." وگرنه آدم این همه کار سخت را هر روز فراموش میکند. یک نفر باید باشد که سر ظهر با یک لیوان آب پرتقال خنک وارد اتاقت شود. گاهی موهایت را برایت ببافد. صدای آواز خواندنش را از توی آشپزخانه بشنوی و توی دلت با او بخوانی. بوی سوپ و قرمه سبزی راه بیندازد توی خانه و باشد. همیشه باشد. می بینید چه آدم روده درازی شده ام تازگی ها! نمیدانم شاید تاثیر بارانی باشد که دیروز بارید. بچه غول ها همیشه باران که میبارد یک بلایی سرشان می آید. بیدار شدم و دیدم که مامانه نیست. مادربزرگه بود که صورتم را شست، موهایم را شانه کرد، صبحانه خوردیم و راه افتادیم. این نوع خونسردیها همیشه یعنی اینکه یک اتفاقی افتاده! کاپشن قرمز رنگم را باید می پوشیدم. آستر آستین چپش پاره شده بود و فقط مامانه می دانست آن را طوری دستم کند که دستم لابه لای آستر گیر نکند. تمام مدت راه، از خانه تا بیمارستان، دستم لابه لای آستر گیر کرده بود.

دیروز مسئول بردن یک بچه چهارساله به بیمارستان برای دیدن خواهر تازه به دنیا آمده اش، بودم. بیست بار آستین چپ کاپشنش را چک کردم ببینم دستش لابه لای آستر گیر نکرده باشد، که دستش حتما بیرون آمده باشد.

خط خطی شده در Wed 23 Feb 2011ساعت 12:21 توسط بچه غول| |